Psychoanalityczne - Zaburzenia Osobowości

Przejdź do treści

Menu główne:

Ważniejsze podejścia psychoterapeutyczne, z którymi można się spotkać przy poszukiwaniu psychoterapii:
Psychoterapia psychoanalitycznaPoznawczo - behawioralnaDialektyczno - behawioralna
Oparta na mentalizacjiTerapia schematu
Psychoterapia psychoanalityczna

jest metodą leczenia stanów mogących manifestować się zarówno jako objawy fizykalne, jak i zaburzenia umysłowe. Polega ona na tworzeniu relacji pomiędzy terapeutą a pacjentem, w celu przepracowania (często poprzez odtwarzanie) znaczących relacji z przeszłości pacjenta oraz wymaga aktywnego uczestnictwa obu stron. Dlatego ważne jest, aby taki proces trwał przez określony czas. Terapia rozwija swój własny rytm, często wymagając od pacjenta i terapeuty wielokrotnego penetrowania tych samych obszarów psychiki. W otaczającej rzeczywistości, nastawionej na szybkie otrzymywanie gotowego produktu, psychoterapia psychoanalityczna często jest krytykowana za ilość czasu jakiej wymaga i pozorny brak konkretnych celów.

Psychoterapia psychoanalityczna stawia sobie za cel uzyskanie głębokich i trwałych zmian strukturalnych osobowości. Zahamowany proces dojrzewania i integracji osobowości zostaje, dzięki tej metodzie, podjęty na nowo. Poprzez interpretację snów, lęków, mechanizmów obronnych i przeniesienia, metoda psychoanalityczna dotyka i skupia się na manifestacjach nieświadomych poziomów umysłu. Duża część terapii jest poświęcona naturze i charakterowi relacji, dlatego, że relacja terapeutyczna, w swej istocie, opiera się na wcześniej zinternalizowanych związkach pacjenta z osobami znaczącymi w jego życiu, które zostają przeniesione przez pacjenta na osobę terapeuty. Terapeuta jest włączany do „wewnętrznego świata” pacjenta, co rozgrywa się w przeniesieniu. Proces ten nieuchronnie budzi lęki, konflikty i trudności pacjenta, jednak od obecności tych zjawisk zależy efektywność terapii. Celem terapeuty jest pomieszczenie zaburzenia w relacji terapeutycznej, gdzie może ono zostać przemyślane i zrozumiane. Na początku terapii postrzeganie terapeuty przez pacjenta bywa bardzo zniekształcone. Interpretowanie przeniesienia i stała weryfikacja prawdziwego obrazu osoby terapeuty, prowadzi ostatecznie do bardziej rzeczywistego postrzegania świata i relacji z ludźmi oraz umożliwia kontynuację prawidłowego procesu rozwoju. Zagubienie, nieporozumienia i nieufność towarzyszące relacji z terapeutą, są wyjaśniane w przebiegu terapii. Dzięki pogłębieniu rozumienia przeniesienia, mogą nastąpić owe zmiany strukturalne.

Może zrodzić się pytanie, w jaki sposób terapeuta rozróżnia treści pacjenta wyrażane w relacji przeniesieniowej od obiektywnych komentarzy pacjenta o osobie terapeuty? Umiejętność taką zdobywa w toku własnej analizy, która dostarcza środków do odróżniania ekspresji własnej struktury psychologicznej od psychiki pacjenta, na przykład obserwując własne przeciwprzeniesienie – reakcję emocjonalną terapeuty na przeniesienie wytworzone przez pacjenta. Takie rozumienie przeniesienia, chroni również terapeutę przed popadnięciem w desperację po wrogim ataku pacjenta czy przed samouwielbieniem w wyniku pochwał.
Innym częstym pytaniem jest kwestia nie udzielania informacji osobistych przez terapeutę. Terapeuta, którego życie zewnętrzne nie jest znane pacjentowi, staje się partnerem odpowiednim do rozwinięcia, wyrażenia i poznania fantazji pacjenta w całej ich złożoności. Nie chodzi tu o pragnienie bycia tajemniczym czy prowokującym, lecz o to, by zadanie, którego się podjął zostało zrealizowane jak najefektywniej. Jeśli zbyt wiele wiadomo o realnym życiu terapeuty, fantazja zostanie zredukowana, a dialog terapeutyczny nie będzie możliwy.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego