Psychoanalityczne - Zaburzenia Osobowości

Przejdź do treści
Ważniejsze podejścia psychoterapeutyczne, z którymi można się spotkać przy poszukiwaniu psychoterapii:
Psychoterapia psychoanalitycznaPoznawczo - behawioralnaDialektyczno - behawioralna
Oparta na mentalizacjiTerapia schematu
Psychoterapia psychoanalityczna

jest metodą leczenia stanów mogących  manifestować się zarówno jako objawy fizykalne, jak i zaburzenia  umysłowe. Polega ona na tworzeniu relacji pomiędzy terapeutą a  pacjentem, w celu przepracowania (często poprzez odtwarzanie) znaczących  relacji z przeszłości pacjenta oraz wymaga aktywnego uczestnictwa obu  stron. Dlatego ważne jest, aby taki proces trwał przez określony czas.  Terapia rozwija swój własny rytm, często wymagając od pacjenta i  terapeuty wielokrotnego penetrowania tych samych obszarów psychiki. W  otaczającej rzeczywistości, nastawionej na szybkie otrzymywanie gotowego  produktu, psychoterapia psychoanalityczna często jest krytykowana za  ilość czasu jakiej wymaga i pozorny brak konkretnych celów.

Psychoterapia psychoanalityczna stawia  sobie za cel uzyskanie głębokich i trwałych zmian strukturalnych  osobowości. Zahamowany proces dojrzewania i integracji osobowości  zostaje, dzięki tej metodzie, podjęty na nowo. Poprzez interpretację  snów, lęków, mechanizmów obronnych i przeniesienia, metoda  psychoanalityczna dotyka i skupia się na manifestacjach nieświadomych  poziomów umysłu. Duża część terapii jest poświęcona naturze i  charakterowi relacji, dlatego, że relacja terapeutyczna, w swej istocie,  opiera się na wcześniej zinternalizowanych związkach pacjenta z osobami  znaczącymi w jego życiu, które zostają przeniesione przez pacjenta na  osobę terapeuty. Terapeuta jest włączany do „wewnętrznego świata”  pacjenta, co rozgrywa się w przeniesieniu. Proces ten nieuchronnie budzi  lęki, konflikty i trudności pacjenta, jednak od obecności tych zjawisk  zależy efektywność terapii. Celem terapeuty jest pomieszczenie  zaburzenia w relacji terapeutycznej, gdzie może ono zostać przemyślane i  zrozumiane. Na początku terapii postrzeganie terapeuty przez pacjenta  bywa bardzo zniekształcone. Interpretowanie przeniesienia i stała  weryfikacja prawdziwego obrazu osoby terapeuty, prowadzi ostatecznie do  bardziej rzeczywistego postrzegania świata i relacji z ludźmi oraz  umożliwia kontynuację prawidłowego procesu rozwoju. Zagubienie,  nieporozumienia i nieufność towarzyszące relacji z terapeutą, są  wyjaśniane w przebiegu terapii. Dzięki pogłębieniu rozumienia  przeniesienia, mogą nastąpić owe zmiany strukturalne.

Może zrodzić się pytanie, w jaki sposób  terapeuta rozróżnia treści pacjenta wyrażane w relacji przeniesieniowej  od obiektywnych komentarzy pacjenta o osobie terapeuty? Umiejętność taką  zdobywa w toku własnej analizy, która dostarcza środków do odróżniania  ekspresji własnej struktury psychologicznej od psychiki pacjenta, na  przykład obserwując własne przeciwprzeniesienie – reakcję emocjonalną  terapeuty na przeniesienie wytworzone przez pacjenta. Takie rozumienie  przeniesienia, chroni również terapeutę przed popadnięciem w desperację  po wrogim ataku pacjenta czy przed samouwielbieniem w wyniku pochwał.
Innym częstym pytaniem jest kwestia nie  udzielania informacji osobistych przez terapeutę. Terapeuta, którego  życie zewnętrzne nie jest znane pacjentowi, staje się partnerem  odpowiednim do rozwinięcia, wyrażenia i poznania fantazji pacjenta w  całej ich złożoności. Nie chodzi tu o pragnienie bycia tajemniczym czy  prowokującym, lecz o to, by zadanie, którego się podjął zostało  zrealizowane jak najefektywniej. Jeśli zbyt wiele wiadomo o realnym  życiu terapeuty, fantazja zostanie zredukowana, a dialog terapeutyczny  nie będzie możliwy.
Wróć do spisu treści